Troll Hunter....

Με αφορμή μια πρόσφατη συζήτηση, οφείλω να μεταφέρω εδώ την άποψη μου για την ταινία, Troll Hunter, η οποία δεν ήταν κακή, είχε όμως ένα σημαντικό σημείο μούφας, στο οποίο οφείλω να αναφερθώ..

Υποτίθεται λοιπόν ότι υπάρχει στην Νορβηγια ένας τύπος που κυνηγάει Τρολλ..
Είναι ο μοναδικός στην χώρα του που κάνει αυτή τη δουλειά, και τον έχει βάλει η κυβέρνηση να το κάνει..
Ειναι μια απολύτως απόρρητη εργασία που απαιτεί γνώσεις και ικανότητες για να την κάνει κανείς.
μέχρι εδώ όλα καλά. Κανένα πρόβλημα

Μετά, εμφανίζονται κάποιοι φοιτητές που κάνουν ντοκιμαντέρ οι οποίοι πιστεύουν ότι είναι λαθροκυνηγός, και χωρίς κανέναν εμφανή λόγο αρχίζουν και τον ακολουθούν, έστω και αν μοιάζει με κατά συρροή δολοφόνο, που δεν θα είχε κανένα πρόβλημα να τους στριμώξει όλους σε κάποια νορβηγική βουνοκορφή, να τους καθαρίσει και μετά αφού βιάσει τα άψυχα κορμιά τους, να δειπνήσει τρώγοντας τις σάρκες τους..
Και πάλι όμως, άντε λες, πάει στο διάολο. Όλα καλά...
Η ταινία πρέπει κάπως να τσουλήσει άλλωστε.

Το πράγμα όμως αρχίζει και χαλάει όταν ο κυνηγός Τρολλ, χωρίς να το σκεφτεί και πάρα πολύ, αποφασίζει να επιτρέψει στους φοιτητές να συνεχίσουν να τον ακολουθούν προκειμένου να κάνουν ένα ντοκιμαντέρ για αυτόν και τη δουλειά του.

Χμμμ.. Κάτι δεν πάει καλά εδώ..

Ξαφνικά και χωρίς εμφανή λόγο, μια 100% απόρρητη δουλειά, την καταγράφουν με κάμερες και την δημοσιοποιούν??????

Πρώτα απο όλα, ας μεταφέρω το σενάριο σε μια αστική παραλλαγή, για να δούμε τι θα βγει:

Τρεις φοιτητές παρατηρούν πως ένας τύπος μοιάζει με έμπορο ναρκωτικών και όπλων. Κρίνουν λοιπόν, πως είναι λογικό να αρχίσουν να τον ακολουθούν με την κάμερα τους αναμμένη, προσπαθώντας να του πάρουν μια συνέντευξη.
Τελικά ανακαλύπτουν ότι δεν είναι έμπορος ναρκωτικών και όπλων, αλλά είναι πράκτορας των μυστικών υπηρεσιών του κράτους.
Μετά από 2 λεπτά συζήτησης τον πείθουν να τους αποκαλύψει όλα τα κρατικά μυστικά των τελευταίων 50 χρόνων... On camera!

Και κάπου εδώ προκύπτει η μεγάλη ερώτηση:
-Γιατί να δεχτεί να κάνει κάτι τέτοιο??

και ακολουθεί η ακόμα πιο μεγάλη, μούφα, απάντηση:
-Για συνδικαλιστικούς λόγους. Είχε παράπονα από την εργοδοσία του και ήθελε να τους τιμωρήσει που δεν έχει καλό μισθό, δεν του κολλάνε βαρέα και ανθυγιεινά και δεν του δίνουν αρκετές άδειες..

ΟΚ

Είναι πιο χαζό και από τη Δώρα τη μικρή εξερευνήτρια
Είναι υποτυπώδες και ο τύπος το έγραψε την ώρα που έχεζε
Στην συνέχεια σκούπισε το χοντρό σκανδιναβικό κώλο του με το ίδιο χαρτί και αντί να το πετάξει στα σκουπίδια, το κράτησε και το έβαλε στο σενάριο..

Παρόλα αυτά, την ταινία την σώζουν κάποιες άλλες μικρές λεπτομέρειες
Όπως πχ το ότι τα τέρατα (τρολς) έχουν αρκετή πλάκα και μισούν τους χριστιανούς (τον μοναδικό που βρίσκουν μπροστά τους, τον τρώνε)
Και επίσης το ότι η ταινία δεν είναι αρκετά αμερικάνικη, δηλαδή, δεν παίζουν φετάδες και δεν παίζει ο Βιν Ντιζελ ..

Πάνω δε σε αυτό το τελευταίο, αναρωτιέμαι για ποιον λόγο σε μια ταινία δράσης, που γράφτηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου για μπακουρους, πρέπει να πρωταγωνιστούν άντρες με φέτες ...

Ας το σκεφτούμε καλύτερα:
"Μια ταινία για άντρες με πρωταγωνιστές καλογυμνασμένους άντρες.... "
Πείτε μου ειλικρινά, ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σας έρχεται στο μυαλό???

α. "Μια ταινία με κομάντο που σκοτώνουν εξωγήινους" ή
β. "Gay Porn"

……………………
... Έτσι ακριβώς…..
Οι αμερικάνοι τα έχουν μπερδέψει λίγο τα πράγματα

όταν κάποτε γύριζαν γουέστερν, βάζανε για πρωταγωνιστές αληθινούς μάγκες που πυροβολούσαν γρήγορα, και συνήθως ήταν ασχημομούρηδες και ξερακιανοί. Ο Λι Βαν Κλιφ για παράδειγμα, ήταν ένας κλασικός πρωταγωνιστής ταινιών δράσης της δεκαετίας του 60.

Για κάποιο λόγο όμως, από τη δεκαετία του 80 και μετά, οι αμερικάνοι έκριναν σκόπιμο να έχουν για πρωταγωνιστές στις ταινίες δράσης, τύπους γεμάτους μουσκουλα...
Ποιος ακριβώς τους είπε ότι όταν θέλω να δω έναν τύπο να πολεμάει στη ζούγκλα με εξωγήινους, τον θέλω να είναι γεμάτος φέτες, λες και τον τσίμπησε ακρίδα της ερήμου;

Βασικά στον πούτσο μου για τις φέτες του Αρνολντ, του Σταλόνε και όλων των μεταγενέστερων.
Εγώ όταν θέλω δράση, θέλω αιμα-αιμα-αιμα και ωραία τέρατα, να πετάνε πύων απ τα μάτια και φωτιές από το κώλο, και αν θες να μου δείξεις κάτι της προκοπής, δείξε μου μια γκόμενα με ωραία βυζγιά..

Με το να μου δείχνεις ένα φετά πρωταγωνιστή,
δεν καταφέρνεις να με κάνεις να ταυτιστώ μαζί του, γιατί εγώ δεν είμαι φετάς,
δεν καταφέρνεις ούτε να με κάνεις να τον θαυμάσω, γιατί είναι εγκεφαλικά παράλυτος,
και φυσικά δεν καταφέρνεις ούτε να με ερεθίσεις σεξουαλικά, γιατί αν ήθελα να βλέπω γκέι τσόντες, θα το κανα χωρίς να περιμένω να δω τον εξολοθρευτή για να φτιάξω παπάρι.

Και κάπου εδώ επανέρχομαι στο troll hunter, που παρά τις σεναριακές προχειρότητες που εμφανίζει κατά διαστήματα και τους σχεδόν δισδιάστατους χαρακτήρες του, τουλάχιστον είναι πιστό ως προς το κοινό του, προσφέροντας του αυτό που περίπου θα ήθελε να εισπράξει.
Τον μύθο, τα τέρατα, έναν σχετικό ρεαλισμό λόγω της χειροκίνητης κάμερας.
Ένα ευρωπαϊκό blair witch project, με πολύ πιο ξεκάθαρα νοήματα όμως, γιατί το "blair witch" ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη μαλακία που παίχτηκε ποτέ στον κινηματογράφο, μετά τον τιτανικό..

The Good, The Bad, The weird

original τίτλος: Joheunnom nabbeunnom isanghannom
(좋은 놈, 나쁜 놈, 이상한 놈)

Ναι, καλά καταλάβατε. Επρόκειτο για Νότιο-Κορεάτικη ταινία, εμπνευσμένη από το κλασικό σπαγγέτι γουέστερν, "Καλός, κακός, άσχημος" του Σέρτζιο Λεόνε.

Επί της ουσίας βέβαια, δεν έχουμε να κάνουμε με ένα κορεάτικο γουέστερν, σίγουρα όμως έχουμε να κάνουμε με μια ταινία γεμάτη πιστολίδια και κορεάτικες σκατόφατσες που χοροπηδάνε σαν τα κατσίκια και πυροβολούν /μαχαιρώνουν όποιον βρίσκεται σε ακτίνα βολής. Ακούγεται πολυπαιγμένο (και είναι), αλλά σε αυτού του τύπου τις ταινίες η σκηνοθεσία παίζει πρωτεύοντα ρόλο παρά το σενάριο, και εδώ έχουμε να κάνουμε με εξαιρετική (για το είδος πάντα) σκηνοθεσία


Το στόρι με δυο κουβέντες: Η ιστορία διαδραματίζεται στην Μαντζουρία το 1930, όπου δύο παράνομοι και ένας κυνηγός επικηρυγμένων, βρίσκονται στο κυνήγι ενός χάρτη που θέλει και ο Ιαπωνικός στρατός (αλλά και όποιος άλλος βρεθεί στο δρόμο)

Επιπλοκή: Χαμός στο ίσιωμα. Ο πρώτος κλέβει τον χάρτη κατά λάθος. Ο δεύτερος κυνηγά τον χάρτη, αλλά και τον πρώτο, και ο τρίτος τον δεύτερο, γιατί νομίζει ότι είναι ο πρώτος. Ο Ιαπωνικός στρατός κυνηγά και τους τρεις, αλλά κυρίως το χάρτη!

Πολιτικά συμπεράσματα: Ελευθερία στην Κορέα

Κορυφαία σκηνή: Ένας αετός κλέβει την λεία από μερικά κοράκια.. Και μετά ξεκινάει η ταινία.. Σε προδιαθέτει εξαιρετικά για αυτό που θα ακολουθήσει

Καλύτερος ρόλος: Ο "περίεργος" - Κορυφαία και απόλυτη μορφή. Ο "βλακόφατσας" που άλλαζε έκφραση και θύμιζε σχιζοφρενή! Μακράν ο απολαυστικότερος χαρακτήρας της ταινίας.

Χειρότερος ρόλος: Ο "καλός" - Φλώρος-φλώρος-φλώρος.. Τόσο κλισέ συμπεριφορά "καλού", που προκαλεί χασμουρητά ακόμα και σε κάποιον που έχει πάρει σπιντ. Μποοοοορινγκ!

Φλώρικος ρόλος: Ο "κακός" - Στην αρχή φαίνεται αρκετά σκοτεινή φιγούρα, αλλά όσο περνάει η ώρα, αποκαλύπτεται ότι είναι ένας κοινός ΕΜΟ.
Δεν είναι έτσι οι κακοί αγαπητοί μου! Για την ακρίβεια, ο συγκεκριμένος αποτελεί την ντροπή των απανταχού κακών. Ο κακός στον αστυνόμο Σαΐνι, έπειθε περισσότερο.

Καταμέτρηση πτωμάτων: Είναι σχεδόν αδύνατο να καταμετρηθούν τα πτώματα αφού μιλάμε για τουλάχιστον 100 Κορεάτες (και άλλους τόσους Ιάπωνες)

Υπερβολές: Οι 3 πρωταγωνιστές ώρες ώρες μοιάζουν με κυνηγούς που ντουφεκάνε πάπιες! Δεν λέω ότι είναι συνέχεια έτσι, αλλά υπήρξαν σκηνές όπου τα θύματα, αν και οπλισμένα, απλώς παρακολουθούσαν με απάθεια έναν τύπο να πυροβολεί προς το μέρος τους, περιμένοντας καρτερικά το τέλος τους! Δεν είναι τυχαίο υποθέτω, που οι περισσότεροι (αν όχι όλοι) που πέθαναν τόσο άδοξα, ήταν Ιάπωνες! Μια ζωή άχρηστοι!

Πόσο κακή είναι στην πραγματικότητα: Καθόλου κακή, αρκεί να είσαι έτοιμος να απολαύσεις 2 ώρες γεμάτες πιστολίδι μετά μουσικής, πολύ ψέμα, κορυφαίες μορφές, και ξανά πιστολίδι!

Να το δει κανείς; Μα φυσικά! την προτείνω με παρέα, πίτσα και μπύρες
Αν και εγώ την είδα μόνος, χωρίς πίτσα και με τζιν-τόνικ, είμαι βέβαιος ότι με τον παραπάνω συνδυασμό ενδέχεται να δουλέψει ακόμα καλύτερα!

Δηλώνω εν τέλει υπεύθυνα, πως είχα πολύ καιρό να δω action film που να μην ντρέπεται για αυτό που είναι. Να μην προσπαθεί να πουλήσει ηθικά διδάγματα ή "και καλά" κουλτούρα. Γενικά, να μην προσπαθεί να πουλήσει τίποτα.
Ο "Καλός, ο κακός και ο Περίεργος" είναι μια από τις τιμιότερες ταινίες δράσης που έχω δει τα τελευταία χρόνια. Αγνή, ατόφια δράση, με μπόλικες δόσεις υπερβολής, άφθαρτους ήρωες, τσίφτικους και απολαυστικούς διάλογους, πρωτότυπους θανάτους, γρήγορο ρυθμό.

Και ναι, σε όλα αυτά τα παραπάνω, όντως θυμίζει σπαγγέτι γουέστερν και μπράβο για αυτό!

Cocaine Cowboys

Έχοντας διαβάσει αρκετά καλά λόγια σε ξένα sites, αποφάσισα να παρακολουθήσω και εγώ το ντοκιμαντέρ του Billy Corben, Cocaine Cowboys. Ένα ντοκιμαντέρ παραγωγής 2006 που δεν παίχτηκε ποτέ στις αίθουσες της χώρα μας και δεν ξέρω αν μπορεί να το βρει κανείς και σε dvd Club.

Καθώς δε, είναι ντοκιμαντέρ, δεν υπάρχει μεγάλο περιθώριο κριτικής, σε θέματα σεναρίου ή απόδοσης των ηθοποιών, παρά μόνο στο κατά πόσον ήταν καλογυρισμένο και κατατοπιστικό, πράγματα για τα οποία μπορώ και να εγγυηθώ.

Κατά τ’αλλα το όλο ενδιαφέρον επικεντρώνεται στην καθεαυτό ιστορία η οποία αφορά την μαφία της κοκαΐνης που παρέσυρε το «Λουτράκι» της 10ετίας του 70, το Miami, σε ξέφρενους ρυθμούς με αποτέλεσμα μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 80 να θεωρείται η νούμερο ένα πόλη των Ηνωμένων πολιτειών σε εγκληματικότητα, ναρκωτικά, διασκέδαση αλλά και αναδόμηση.

Το ντοκιμαντέρ περιλαμβάνει συνεντεύξεις από τους εισαγωγείς και διακινητές της κοκαΐνης, από τους εκτελεστές της σπείρας, αλλά και από τους αστυνομικούς που τους καταδίωκαν.

Οι κατά τη γνώμη μου 10 πιο ενδιαφέρουσες πληροφορίες ήταν:

1. Το Miami ήταν τουριστικό θέρετρο για ηλικιωμένους μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 70, για αυτό το λόγο και αποτέλεσε μια δελεαστικότατη «ανοχύρωτη πόλη» για τους νονούς της κοκαΐνης.
2. Ο δαιμόνιος John Roberts μαζί με τον πιλότο Mickey Munday, ήταν από τους πρώτους που κατάστρωσαν εξαιρετικά ευφάνταστα σχέδια για την εισαγωγή και διανομή κοκαΐνης, από την Κολομβία στο Μαϊάμι και εν συνεχεία σε ολόκληρες τις Η.Π.Α.
3. Ο Jon Roberts, δημιούργησε μια μυθική περιούσια από τις δραστηριότητες του αυτές, για την οποία όμως δεν ρωτήθηκε ποτέ από τις αρχές, λόγω της άριστης συνεργασίας του με τους ρεπουμπλικάνους (οι δωρεές του ξεπερνούσαν το 1 εκατομμύριο δολάρια το χρόνο). Ενδεικτικά, η περιουσία του συμπεριλάμβανε 45 άλογα ιπποδρόμου, πάνω από 10 club και μερικά οικοδομικά τετράγωνα στο κέντρο της πόλης.
4. Ο ίδιος γελούσε με την σειρά «οι σκληροί του Μαϊάμι». “Everybody has a price and cops too…” έλεγε.
5. Ο Jorge "Rivi" Ayala, εκτελεστής της συμμορίας, ο οποίος και καταδικάστηκε για περίπου 30 φόνους, είπε ότι παρακολούθησε την ταινία «ο σημαδεμένος» (η οποία στηρίχτηκε στην ιστορία του Μαϊάμι), και γέλασε πάρα πολύ με την σκηνή στην οποία δεν μπορούσαν 15 άτομα να σκοτώσουν τον Πατσίνο. –Θα τον είχα καθαρίσει σε 1 λεπτό, είπε
6. Η μεγαλούπολη που βλέπουμε σήμερα είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου κατασκευασμένη από τους εμπόρους ναρκωτικών, αφού όλα τα σύγχρονα κτίρια του Μαϊάμι κατασκευάστηκαν από αυτούς.
7. Ο John Roberts, αποφυλακίστηκε πρόσφατα και διαπίστωσε ότι η πόλη έχει αλλάξει όταν είδε κοπέλες να κυκλοφορούν «τόπλες» στην παραλία.. μετά από αυτό κλείστηκε στο δωμάτιο του για 24 ώρες.
8. Ο Νονός, δεν ήταν άντρας, αλλά γυναίκα κολομβιανής καταγωγής, η Griselda Blanco ή οποία και είχε διατάξει όλο το αιματοκύλισμα και τον πόλεμο συμμοριών. Στις εντολές της συμπεριλαμβάνονταν και οι δολοφονίες ανηλίκων. Σήμερα έχει αποφυλακιστεί και επιστρέψει στην Κολομβία.
9. Ο πόλεμος συμμοριών που ξέσπασε ήταν ανάμεσα στην Κολομβιανή και την Κουβανέζικη μαφία, με σκοπό βέβαια τον έλεγχο του εμπορίου κοκαΐνης. Αν αναλογιστεί μάλιστα κανείς ότι οι Κολομβιανοί και Κουβανοί μετανάστες στο Μαϊάμι ανέρχονταν σε 2-3 εκατομμύρια, θα καταλάβει και το μέγεθος του πολέμου που είχε ξεσπάσει..
10. Κάποια από τα χρήματα της μαφίας βρίσκονταν νόμιμα σε καταθέσεις στον Παναμά, (τα χρήματα αυτά μετά την πτώση της χούντας του Noriega, κατασχέθηκαν από την κυβέρνηση του Παναμά), και κάποια άλλα θαμμένα (!) σε διάφορα σημεία στο Μαϊάμι. Η τύχη αυτών αγνοείται…

-Να το δει κανείς;

-Σαφώς ναι, αν το θέμα του φαίνεται ενδιαφέρον. Σίγουρα όχι, αν προτιμά τον Γαλλικό/Ινδικό/Ιρανικό κινηματογράφο, ή του αρέσει το σούσι περισσότερο από το κεμπάπ..

-Από soundtrack τι έλεγε;

-Σε αυτό το θέμα πιάστηκε off-side..

-Και τι μένει στο τέλος;

-Ότι το Λουτράκι είναι το εν δυνάμει Chicago του μέλλοντος

-Κορυφαία μορφή;

- Jorge "Rivi" Ayala! Πραγματικά κακός καριόλης…