Κάποτε μετακόμισε στο διαμέρισμα μας, εκεί στη ξενιτιά, μια κοπέλα. Συμπαθέστατη κοπέλα ήταν η καινούρια συγκάτοικος, δε λέω, εκτός από ένα πράγμα βρε παιδί μου. Μιλούσε πολύ για το αγόρι της.. Μιλούσε τόσο πολύ, σχεδόν ασταμάτητα, για το αγόρι της που ήταν απολύτως βέβαιο ότι πολύ σύντομα κάποιος από την παρέα θα την κουτούπωνε…
Κάποια άλλη στιγμή, επίσης αντροπαρέα, κάναμε ένα ταξιδάκι για λίγες μέρες στο εξωτερικό. Εκεί γνωρίσαμε κάποια άλλη κοπέλα, που όπως και η προηγούμενη, μιλούσε πολύ για το αγόρι της. Πάρα πολύ. Σχεδόν ασταμάτητα.. Κάποιος από την παρέα θα την κουτούπωνε και αυτήν..
Στην αντίπερα όχθη, γνώρισα κατά καιρούς πάρα πολλές κοπέλες που δεν καταλάβαινες ότι τελικά έχουν αγόρι, παρά μόνο όταν έτρωγες την χυλόπιτα ή απλά το είχαν αναφέρει κάποια στιγμή και τέλος.
Δεν είναι όμως να απορεί κανείς με όλο αυτό; Για ποιο λόγο μια δεσμευμένη όταν φλερτάρει φέρνει συνέχεια το αγόρι της στις συζητήσεις; Είναι άραγε ένας ανάστροφος τρόπος φλερτ; Μήπως θέλει πρώτα να τσεκάρει αν τυχών γνωρίζονται οι δύο άντρες (είναι και μικρός ο κόσμος);;; Μήπως θέλει να δείξει στον υποψήφιο ότι έχει γκόμενο, άρα είναι καλυμμένη, και περιμένει από τον καινούριο να δείξει το “κάτι παραπάνω” για να την ρίξει στο κρεβάτι; Μήπως είναι απλά κάτι που ούτε οι ίδιες οι γυναίκες δεν καταλαβαίνουν; Εγώ πάντως ποτέ δεν το κατάλαβα! Ένας άντρας απλά δεν μιλάει ποτέ για τις υπόλοιπες γυναίκες της ζωής του όταν φλερτάρει κάποια. Ακόμα και όταν είναι μόνος του. Σαν το μοναδικό θηλυκό που γνωρίζει να είναι η μητέρα του.
Τι να πω. Έχουμε γίνει Beverly Hills…
*Για να μην απορήσει κανείς, το σημερινό ποστ είναι εντελώς άσχετο, απλά έτσι μου ήρθε.
**Καλή θητεία Professor! Τώρα που ξέρεις ότι έχεις 2 «μπαλάκια» μπορείς να κοιμάσαι ήσυχος τα βράδια..
