Σήμερα τα πόδια μου βρωμάνε μέσα από τα παπούτσια μουΊσως να πρέπει να τα κάψω
τα παπούτσια όχι τα πόδια
Έχουν γίνει σαν εκείνα τα μπλε adidas που είχα κάποτε και βρωμούσαν ψοφίμι
Στα παπούτσια έχω παρατηρήσει πως φταίει το υλικό
Μερικά βρωμάνε πολύ από τον πρώτο κι όλας καιρό που τα αγοράζεις..
Μια φορά να κάνεις τη μαλακία και να τα φορέσεις χωρίς κάλτσα και θα βρωμάνε μέχρι να τα κάψει ο Φρόντο στη Μόρντορ
Δεν παίζει όμως να τα πετάξω.
Η ποδαρίλα μου, μου υπενθυμίζει από που ήρθα και που πάω
Είναι σαν πυξίδα. απλά είναι μια ενοχλητική-stinky πυξίδα.
Δεν παύει όμως να είναι μια πυξίδα και ο άνθρωπος χρειάζεται πυξίδες στην ζωή του..
το κακό από την άλλη είναι οι δημόσιοι χώροι. Όπως τώρα στο γραφείο ή τις προάλλες στο σινεμά.
Η βρώμα είναι τέτοια που κοιτάζω γύρω γύρω ψάχνοντας -και καλά- να βρω ποιος μαλάκας μυρίζει ποδαρίλα,
σύμφωνα με το παλιό γνωστό τρικ του πρωτοκλαστή και πρωτομυριστή.
Still, τα παπούτσια δεν προτίθεμαι να τα πετάξω. Ίσως απλά να τους βάλω dactarin και να τα αφήσω καμιά δυο μέρες στο μπαλκόνι να ψοφήσουν οι μύκητες, οι κατσαρίδες της γειτονιάς και η γιαγιά από τον δεύτερο..
Πάντα μπορείς να βρεις το καλό μες στο κακό και τούμπαλιν
