Ο αγαπητός φίλος, συνοδοιπόρος από τις βουνοκορφές των Χάιλαντς μέχρι τις τρώγλες των εξαρχείων, σκηνοκλάστης και τσιγαρόποτης, και εν τέλει αδερφός, Πουλ-Πουλ, έθεσε προς συζήτηση ένα ζήτημα και με ενέπνευσε να το αναπτύξω στα πλαίσια ενός ποστ.
Ο φίλτατος Πουλ-Πουλ έγραψε:
"Μια πρώτη γιορτή ("Μπακούρια 2007") κάναμε λοιπόν στη νήσο της Σερίφου με άσπρο ρώσσο και ομπρελίτσες αυτό το καλοκαίρι, αλλά είχε αντίθετα αποτελέσματα.Ένας μπάκουρος βρήκε ταίρι!!! Λες οι εορτασμοί να προκαλούν την εντροπία της έννοιας; Λες το συμπέρασμα λοιπόν να είναι πως ο Μπάκουρος οφείλει να είναι σεμνός σχετικά με την ιδιότητα του, καθ' ότι ο εορτασμός οδηγεί στην αποβολή του από το μαντρί; Μήπως η προβολή της χαράς της μπακουρίασης προκαλεί το ενδιαφέρον του αντίθετου φύλλου (όποιο και να είναι αυτό) με αποτέλεσμα πεσίματα, και τελικά την εξολόθρευση του κινήματος;"
Φίλε Πουλ-Πουλ, Θυμάμαι με νοσταλγία τις στιγμές εκείνες που περιγράφεις στην Σέριφο. Όντως, λίγο αργότερα, ένας μπάκουρος βρήκε ταίρι. Ένας άλλος ήδη είχε. Ένας τρίτος μπάκουρος απέκτησε και αυτός και ένας τέταρτος είχε βρει και δεύτερο-για τις ανάγκες της νήσου-. Παρόλα αυτά δεν νομίζω ότι το στιγμιαίο status, προσδιορίζει την ταυτότητα ενός μπάκουρου. Η μπακουρίαση δεν είναι μια στατική εικόνα. Είναι μια διαρκής κίνηση. Είναι μια πνευματική κατάσταση που δεν διδάσκεται από δασκάλους σιάτσου, σαολίν ή γιόγκα. Ή γεννιέσαι έτσι και μένεις σε αυτή τη κατάσταση μέχρι να αφήσεις τον μάταιο τούτο κόσμο ή δεν γίνεσαι ποτέ.
Η γυναικεία παρέμβαση τώρα, είναι περισσότερο αναγκαία για την επιβίωση του κινήματος, παρά το αντίθετο. Προσφέρει αφενός την μαγνητική έλξη που απαιτείται προκειμένου ο μπάκουρος να διατηρείται σε φόρμα (ζην δια του γκομενίζειν), και αφετέρου του υπενθυμίζει το ανεκτίμητο μιας βραδιάς με τους λοιπούς μπάκουρους, με πίτσα-μπάλα-μπύρα-ρέψιμο και συζητήσεις για τα απόρρητα της CIA.
Ας σημειωθεί βέβαια εδώ, ότι ενώ κάποιες γυναίκες έχουν καταφέρει να αφομοιώσουν μερικά από τα κεφάλαια του κώδικα της μπακουριάς, απέχουν αρκετά από την απόλυτη ολοκλήρωση τους, και αυτό γιατί ποτέ δεν θα αντέξει μια γυναίκα να δει τα "Μπόρατ" και "Τζάκας" χωρίς να αηδιάσει και αυτή είναι η κατασκευαστική αδυναμία των γυναικών έναντι των ανδρών, όσον αφορά την δυνατότητα τους να ενταχθούν πλήρως στην κοινωνία του μπάκουρου, όπως την περιέγραψε στο σπουδαίο βιβλίο του ο Δρ. Γκρίζλυ, το "Όταν έκοψα την μαλακία για 11 μέρες".
Αν τώρα μιλάμε για εχθρούς του κινήματος, έχω εντοπίσει μερικούς και οφείλω να τους καθονομάσω:
1. Ο "D-O" (Ντι-ο), το σκοτεινό όργανο του καπιταλισμού που προσπαθεί να αλλοτριώσει τους μπάκουρους φίλους του, μιλώντας τους για συναλλαγματικές διαφορές και εκφράζοντας ανοιχτά την αγάπη του για τις γραβάτες.
2. Ο "Catch" (Κατς), ο γνωστός και ως "πράκτορας των γυναικών". Ο χαρακτηρισμός μιλάει από μόνος του.
3. Οι τσαντισμένες γκόμενες των φίλων μας, που λυσσάνε κάθε φορά που μαθαίνουν ότι θα βγούμε όλοι παρέα.
4. Οι ψευδομπάκουροι/ες με τάσεις πιθηκισμού που χαλούν την πιάτσα αντί να κάθονται και να τρώνε την μπανάνα τους -κυριολεκτικά και μεταφορικά-.
Υ.Γ. Ο Σούπερμαν δεν είναι μαλάκας. Είναι κάτι χειρότερο. Είναι ο Κλάρκ Κέντ!
Ο φίλτατος Πουλ-Πουλ έγραψε:
"Μια πρώτη γιορτή ("Μπακούρια 2007") κάναμε λοιπόν στη νήσο της Σερίφου με άσπρο ρώσσο και ομπρελίτσες αυτό το καλοκαίρι, αλλά είχε αντίθετα αποτελέσματα.Ένας μπάκουρος βρήκε ταίρι!!! Λες οι εορτασμοί να προκαλούν την εντροπία της έννοιας; Λες το συμπέρασμα λοιπόν να είναι πως ο Μπάκουρος οφείλει να είναι σεμνός σχετικά με την ιδιότητα του, καθ' ότι ο εορτασμός οδηγεί στην αποβολή του από το μαντρί; Μήπως η προβολή της χαράς της μπακουρίασης προκαλεί το ενδιαφέρον του αντίθετου φύλλου (όποιο και να είναι αυτό) με αποτέλεσμα πεσίματα, και τελικά την εξολόθρευση του κινήματος;"
Φίλε Πουλ-Πουλ, Θυμάμαι με νοσταλγία τις στιγμές εκείνες που περιγράφεις στην Σέριφο. Όντως, λίγο αργότερα, ένας μπάκουρος βρήκε ταίρι. Ένας άλλος ήδη είχε. Ένας τρίτος μπάκουρος απέκτησε και αυτός και ένας τέταρτος είχε βρει και δεύτερο-για τις ανάγκες της νήσου-. Παρόλα αυτά δεν νομίζω ότι το στιγμιαίο status, προσδιορίζει την ταυτότητα ενός μπάκουρου. Η μπακουρίαση δεν είναι μια στατική εικόνα. Είναι μια διαρκής κίνηση. Είναι μια πνευματική κατάσταση που δεν διδάσκεται από δασκάλους σιάτσου, σαολίν ή γιόγκα. Ή γεννιέσαι έτσι και μένεις σε αυτή τη κατάσταση μέχρι να αφήσεις τον μάταιο τούτο κόσμο ή δεν γίνεσαι ποτέ.
Η γυναικεία παρέμβαση τώρα, είναι περισσότερο αναγκαία για την επιβίωση του κινήματος, παρά το αντίθετο. Προσφέρει αφενός την μαγνητική έλξη που απαιτείται προκειμένου ο μπάκουρος να διατηρείται σε φόρμα (ζην δια του γκομενίζειν), και αφετέρου του υπενθυμίζει το ανεκτίμητο μιας βραδιάς με τους λοιπούς μπάκουρους, με πίτσα-μπάλα-μπύρα-ρέψιμο και συζητήσεις για τα απόρρητα της CIA.
Ας σημειωθεί βέβαια εδώ, ότι ενώ κάποιες γυναίκες έχουν καταφέρει να αφομοιώσουν μερικά από τα κεφάλαια του κώδικα της μπακουριάς, απέχουν αρκετά από την απόλυτη ολοκλήρωση τους, και αυτό γιατί ποτέ δεν θα αντέξει μια γυναίκα να δει τα "Μπόρατ" και "Τζάκας" χωρίς να αηδιάσει και αυτή είναι η κατασκευαστική αδυναμία των γυναικών έναντι των ανδρών, όσον αφορά την δυνατότητα τους να ενταχθούν πλήρως στην κοινωνία του μπάκουρου, όπως την περιέγραψε στο σπουδαίο βιβλίο του ο Δρ. Γκρίζλυ, το "Όταν έκοψα την μαλακία για 11 μέρες".
Αν τώρα μιλάμε για εχθρούς του κινήματος, έχω εντοπίσει μερικούς και οφείλω να τους καθονομάσω:
1. Ο "D-O" (Ντι-ο), το σκοτεινό όργανο του καπιταλισμού που προσπαθεί να αλλοτριώσει τους μπάκουρους φίλους του, μιλώντας τους για συναλλαγματικές διαφορές και εκφράζοντας ανοιχτά την αγάπη του για τις γραβάτες.
2. Ο "Catch" (Κατς), ο γνωστός και ως "πράκτορας των γυναικών". Ο χαρακτηρισμός μιλάει από μόνος του.
3. Οι τσαντισμένες γκόμενες των φίλων μας, που λυσσάνε κάθε φορά που μαθαίνουν ότι θα βγούμε όλοι παρέα.
4. Οι ψευδομπάκουροι/ες με τάσεις πιθηκισμού που χαλούν την πιάτσα αντί να κάθονται και να τρώνε την μπανάνα τους -κυριολεκτικά και μεταφορικά-.
Υ.Γ. Ο Σούπερμαν δεν είναι μαλάκας. Είναι κάτι χειρότερο. Είναι ο Κλάρκ Κέντ!
